Nieuws uit de vereniging

Trainingsstage Innsbruck oktober 2019

Verslag van een paar dagen klimtraining in Klettercentrum Innsbruck met de TOPgroep van Climb UP

Innsbruck okt 2019 02Zaterdag 19-okt-2019
Het motto van vandaag is: “een goede start is het halve werk!!” Een Fantastisch vooruitzicht als om 05:00 uur de wekker gaat: “we gaan naar Oostenrijk/Innsbruck”.

Plan is om om 06:00 uur te gaan rijden. Freja komt om 5:50; spullen inladen en om 5:58 krijgt Frits een appje: “we gaan zo rijden”. Vijf minuten later zegt de motor van de auto “klik”. En dat is het dan, de motor slaat niet aan. Nog een keer en nog een keer en de accu is te dood om nog iets te kunnen doen. Frits bellen….. die gelooft ons natuurlijk niet, die reed al bij hem de straat uit op weg naar Innsbruck, maar staat toch 20 minuten later in IJsselstein op de oprit met open motorkap. De motorisch AED wordt aangesloten en na 15 minuten “chargen” mislukt reanimatiepoging #1. Na weer 10 minuten mislukt poging #2. Dan maar de Chirurg met de schroevendraaier erbij halen….. Frits, Marianne en Roman gaan vast rijden, wachten heeft geen zin. Na een huisbezoek van de ANWB en een nieuwe accu laten inbouwen bij het servicepunt van de ANWB Nieuwegein vertrekken wij uiteindelijk ook om 8:30 uur. “Een goed begin….”

Na een voorspoedige reis met weinig vertraging, gezellig zingen en film kijken in de auto komen we om 18:00 uur aan en is het “happy reunion” met Frits en de zijnen. We zijn er klaar voor.

Koen.

Zondag 20-okt-2019
Vandaag de eerste hele dag in het prachtige Innsbruck. We begonnen met een lekker ontbijtje. Iedereen had zin in vandaag en dat was te merken. De sfeer zat er lekker in! Toen we onderweg waren naar de hal…… ( ik heb het gevoel dat ik deze klimhal tekort doe als ik het “de hal” noem)….hmmm, ik begin deze zin opnieuw. Toen we op weg waren naar het achtste wereldwonder kregen we allemaal vlinders in onze buikjes.

Eenmaal aangekomen in de hal begon de pret. Zoveel routes om uit te kiezen. Iedereen was lekker aan het klimmen en ook Frits kon het niet laten om even zijn klimschoentjes aan te trekken. We begonnen met boulderen als warming up…. Konden ze maar zulke routes bouwen in Nederland, man man man, wat een genot. Half uurtje later gingen we over op het echte werk: Lead. Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat elke route stuk voor stuk genieten was.

Na de buitenwand nog even bedwongen te hebben was het tijd om te stoppen en richting zwembad te gaan. In het zwembad zijn we met 10-0 verslagen door Freja. Maakt niet uit, het was nog even lekker sporten na het klimmen. Voor de derde helft gingen we even een lekker ijsje halen in de altstad van Innsbruck. En hup terug naar huis “Am Stillerhof in Mutters”.

TOPDAG !! Heb heel veel zin om hier nog 2 dagen te kunnen klimmen en zijn. Slaap lekker.

Tom.

Maandag 21-okt-2019
Ook vandaag begonnen we de dag met een lekker ontbijtje. Toen werden de sportschoenen aangetrokken om een lekker stukje hard te lopen. Eenmaal buiten realiseerden wij ons dat de bergen toch wat steiler zijn dan in Nederland…. Frits ging voorop en wij hobbelden er achteraan. Hijgend kwamen we bij het eerste pauzepunt. Dat eerste pauzepunt bevond zich na 150 meter…daar deden we veeeeeeels te lang over. Een goede 40 minuten deden we over 2,5 km. Toen besloten we dat we het toch maar bij klimmen moeten houden. Dus gingen we nog maar een keer naar de legendarische klimhal in Innsbruck. Onderweg hebben we wel nog even een stop gemaakt bij de universiteit. Wij zien onszelf daar zeker rondlopen later.

De klimhal lag er nog net zo mooi bij als gisteren. En wat een prachtige routes zijn er in dit klimparadijs. Roman stapte zijn projectje van gisteren in en Freja mocht als fotografe in het touw ernaast hangen. Freja bleef maar fotograferen, want Roman bleef maar klimmen en haalde de route! Tom volgde en vond ook de top. Freja stapte ook nog een 7b in en deed een mooie poging. Toen gingen we naar buiten waar Frits een 6c door de kern van de overhang heeft geklommen! Na heel veel routes gingen we weer naar huis waar het avondeten werd geserveerd. Chapeau Koen en Marianne!! En de lichten even later uitgingen en iedereen heerlijk heeft geslapen.

Freja.

Dinsdag 22-okt-2019
Vandaag was “De Laatste Dag in Innsbruck”. En het was me er eentje. Na eindelijk een keertje te mogen uitslapen gingen we aan een heerlijk ontbijtje met verse afbakbroodjes. Na het ontbijt gingen Frits en Marianne een stukje wandelen. Toen ze terugkwamen zijn we lekker gaan lunchen. Het plan was om vandaag te gaan skiën maar de condities waren zo slecht dat we maar gewoon weer zijn gaan klimmen. Eerst even kort opwarmen en daarna weer lekker moeilijk klimmen. Maar de koek was al snel op en hetzelfde gold voor de huid van onze vingertopjes. Terwijl Tom en Freja hun laatste routetje aan het doen waren ging ik (Roman) weer eens een keer “speed” proberen. Helaas liep de parkeermeter af dus was het gauw nog een T-shirt scoren en snel naar de auto. 10 minuten later waren we weer in de altstad om de klimdagen goed af te sluiten met 6 overheerlijke schnitsels in hotel-restautant “Schwartzer Adler”. Eerst had Marianne besteld en daarna Freja en ik. Wij, Freja en ik, kunnen niet zo goed Duits dus we zeiden maar “same here”. Als toetje hadden we Apfelstrudel. Met volle en ronde buikjes reden we terug de berg op waar we nog even lekker gingen uitbuiken. Tanden poetsen, plassen, handjes wassen, verhaaltje schrijven en lekker slapen.

Roman.

Woensdag 23-okt-2019
In alle nog donkere vroegte waren Tom, Freja, Roman en Koen opgestaan. Koffers en tassen waren gisteravond al ingepakt. En om 6:30u zwaaide Frits ze uit. Daar reden ze, hup, over de Fernpass op zoek naar een ontbijtje. Wij achterblijvers deden kalm aan en zorgende ervoor het appartement netjes achter te laten. Het was goed toeven op de Stillerhof in Mutters. Zeker gisteren op het bankje voor het huis in het zonnetje. En dan waren Marianne en Frits ook op weg naar Wenen voor een ontspannen lang weekend. De kilometers gleden onder de wielen van onze nieuwe volvo door en ik dacht terug….

…..Tom, Freja en Roman waren super enthousiast over Klettercentrum Innsbruck; de routes en de ambiance. De routes waren stuk voor stuk “vet”. De dag-opdrachten hebben ze goed uitgevoerd met heel veel ruimte voor eigen invulling en ervaring. Technisch en tactisch waren ze de routes behoorlijk de baas. Van 7a tot en met 7c, met 7c als puzzelstuk. Aan continuïteit en weerstand kwamen ze nog veel tekort. Echt iets om verder te ontwikkelen. Dat was voor mij geen verrassing. Thuis waren we al aan het opbouwen en die weg werd hier nog eens stevig onderstreept. Mooi ook om te merken dat ze leren inzien wat ze moeten trainen. En verder hingen ze steeds meer aan elkaar. Wat een prachtige ontwikkeling…..

….De weg slingert door de bergen richting ons doel. Welk doel? Thuis, klimhal, Wenen, 8a? Maakt niet uit. We zijn op de goede weg…..

Frits.