Het Nederlandse sportklimmen stond nog in de kinderschoenen. Klom je in die dagen buiten een 6a dan was je al een lokaal fenomeen. Binnen trainen in routes 6c en zelfs 7a was weggelegd voor de echte cracks. Het eerste Nederlands Kampioenschap voor Volwassenen vond plaats op een recht opgaande wand met een overhangetje van 2 meter waar een 7a in was geschroefd. Het deelnemersveld sidderde alleen al bij de aanblik. Dat was in 1988 met als Kampioen Eric Jacobs. Het internationale klimmersveld (als je in de anarchie van die dagen over een veld kon spreken) was al veel verder. Meervoudig Nederlands kampioen Mirjam Verbeek was van uitzonderlijk niveau die met “Ca Va Couiner” 7c in Orpierre internationaal respect afdwong. Ze stond op de eerste VHS-video “Monkey Pump” tussen grootheden als Toni Lamprecht en Etienne Lyard. Overigens stond de klimwereld in 1992 even helemaal stil met het tragisch overlijden van Wolfgang Güllich. Wellicht ’s werelds meest getalenteerde en vooraanstaande sportklimmer ooit. Hij was de eerste die systematisch trainen in het sportklimmen invoerde en praktiseerde. Zijn eerstbeklimming van Action Direct, 9a, in 1991 in de Frankenjura is tot op de dag van vandaag slechts door een handjevol herhaald. Zijn meest imposante klim was de Free Solo beklimming van Separate Reality in Yosemite, 7a, in 1986. En de beginscene van de film Cliffhanger was een leuk klusje als dubbelganger van Silvester Stallone.
En hoewel Johan toch een beetje jaloers keek naar Neoliet Eindhoven als Nederlandse eerste speciaal voor dat doel gebouwde klimhal, komt hem alle eer toe dat zijn initiatief voor een klimhal mede heeft geleid tot een spectaculaire ontwikkeling van het sportklimmen in Nederland. Werd de klimhal in het begin vooral bevolkt door de buitenklimmers die trainden om in de rots beter te klimmen, langzaamaan kwamen er ook volwassenen en jeugd naar de hal die de rots buiten nog nooit hadden aangeraakt. Die nieuwe generatie “plastic-klimmers” had een ander doel: Je meten met anderen. Het geconditioneerde wedstrijdklimmen deed zijn intrede. De volwassenen waren in die dagen aangewezen op korte cursussen gegeven door John, terwijl voor de jeugd op zaterdag instructeurs “voor de klas” stonden. Na een wat aarzelend begin groeide die groep kinderen uit tot een heus schooltje. Er kwamen lichtblauwe shirtjes met het Cave (spreek uit als in het Engels) logo erop. De instructeurs hadden zwarte shirtjes en, jawel, een roze legging met een Japanse ‘verlichte’ tekst op het zijbeen. Helma Verleun, Harm Rubingh en Frits Cattenstart trokken de kar en gingen zelfs weekenden met de groep naar het outdoorbedrijf in de Ardennen om daar met de jeugd de klimwandjes achter het hotel te bedwingen. En stiekem vanaf Freyr naar beneden de diepte inkijken. En dan was er nog “juffrouw” Carmen Koehorst die met haar innemende verschijning op alle posters van de klimhal stond afgebeeld.
Op zaterdagochtend was de klimhal afgeladen met blauwe shirtjes in de kindermaten 84 tot en met 168. Op de maandagen barstens veel ouders in de hal voortkomend uit het kielzog van hun kinderen. Tijd voor het maken van reuring. Tripjes naar andere ontstane hallen en een keer naar buiten de rots in. Tijdens mid-winter “koplampklimmen”, het tegenwoordige “glow in the dark”. Speedwedstrijdjes touwladderklimmen, dat wil zeggen de staalkabelladder omhoog langs de dwarsbalken van het wind-verband van de hal en snelheden klokken over de kabelbrug van het balkon naar de frietzak en terug. In de archieven is ook nog terug te vinden de gezamenlijke uitnodiging van Ran Joosten en Frits om in de provincie Utrecht de “vier-hallen-competitie” op te zetten. Een mooi succes dat het jarenlang gedaan heeft en uiteindelijk is geëvolueerd tot de NKBV klim-Series van nu. Voor de cracks ook een uitdaging: een route iets van 7c+/8a of zo. 50 cent in de pot en dan mocht je het proberen. Wie de topgreep pakte kreeg de hele pot.
Tenslotte nog de “King Swing”; een vinding van Maurits de Bruin. Inbinden in touw 15 aan de verkeerde kant (rechtse touw van de grote overhang midden in de hal); lopen naar touw 24 (links langs de glaswand); gezekerd omhoog klimmen tot op driekwart; omdraaien en zekering touw 24 losmaken (zo gedaan dat een vergissing met touw 15 onmogelijk is); touw 15 netjes strak gezekerd... en los laten maar...
En het ging hard met het sportklimmen in Nederland. Gevestigde namen starten hun eigen klimhal. Ad van der Horst met Klimmuur Rotterdam bij de Kralingse Plas en Peter Horning met Arcque in Enschede. Om niet te vergeten visionair Erik Jacobs die het Neoliet-imperium zou opbouwen. Er ontstond een nationale competitie en zo werd Peter meervoudig Nederlands kampioen en internationaal klimmer. Opgevolgd door Roman van der Werf en Casper ten Sijthoff. John adopteerde het systematisch trainen en werd de eerste Nederlander die in de Franse kustrotsen van de Calanque 8a bedwong. Het is dan ook geen wonder dat de topjeugd van Climb UP bij hem trainde. En met resultaat. Pim Cattenstart belandde in de NKBV jeugdselectie samen met Jorg Verhoeven. Pim klom op 14-jarige leeftijd in Orpierre “Même pas mal” nog voor het uitbreken van de colonette gewaareerd 7c+. Pim groeide door; stond naast Jorg Verhoeven op het Nederlands podium en klom hier in onze Nieuwegeinse hal als eerste een 8a. Won competitie-wedstrijden met finale-routes 8b en stond er als eerste UP-per tijdens de IFSC wereld jeugdbeker in Amsterdam in het jaar 2000.
De Cave-jeugd bleef maar groeien in aantal en lengte onder de vrolijke naam “De Cave spiders”. Bij de meisjes waren het Evelien en Vera Zijlstra die furore maakten. Vanuit de Cave spiders stoten zij meteen door naar de Nederlandse jeugdselectie en stonden in 2005 in Bejing China op de wedstrijd voor de Wereld Jeugdbeker. Vera had in vele jaren de zegen van de klimgoden en was zelfs te vinden in 2012 bij de openingswedstrijd voor de wereldbeker in Chonqing China 2012. Tja, de ouders van Vera en Pim bleven maar heen en weer rijden naar Orpierre voor de gebruikelijke klimstages.
In de archieven is nog het nodige terug te vinden over de gehele groep van De Spiders die tussen 1998 en 2005 getraind werden door Frits. De hallencompetitie, onderlinge jeugdwedstrijden en uitstapjes naar de klimhallen van het zich steeds verder uitdijende imperium van Johan. Ook uitwisselingswedstrijden met Saxa Tilburg en het wedstrijdteam van Arcque. Heel bijzonder de reizen naar Fontainebleau en de Frankenjura. Tijdens een “Frankischen Regen Tag” in 2004 was het klimmen in de hal in Forchheim om daar de zeer benaderbare internationale klimbroers Andreas en Christian Bindhammer met de groep op de gevoelige plaat vast te leggen. In de kroeg die avond, met veel limonade, gaf de kastelein een extra rondje van de zaak vanwege de gezellige boel die we in de gelagkamer maakten.
Bij de Cave Spiders zaten bijzondere talentjes waar Frits graag mee verder wilde. Dat dijde uit naar 16 atleetjes waar zelfs de ouders al van meeklommen. Dat groeide hem bijna over het hoofd. Zo kwam het dat in de zomer van 2004 Han Westerop, Warmolt Lameris, Paul Donders en Gerard Klunder bij Frits in de tuin zaten met de vraag hoe nu verder. Daar vertelde Frits over zijn droom van een sportklimclub. Dat werd enthousiast ontvangen. Vervolgens werden de ouders van de kinderen geïnformeerd. Het contact met Johan werd gezocht en hij was akkoord met een zelfstandige vereniging in zijn klimhal. Een stichtingsbestuur kwam van de grond en op 11 december was de oprichtingsvergadering. Na afloop een glaasje champagne met het beoogde bestuur, en Johan en Lars Schreurs van de klimhal. Gerard had veel ervaring met besturen en van zijn hand kwamen Statuten en Huishoudelijk Reglement. Paul was deskundig aangaande organisaties.
Op 23 februari 2005 zaten Warmolt, Gerard en Frits bij de Notaris aan tafel, werd Paul Donders voorzitter en Susanne Kramer medebestuurslid. Bij Frits thuis de champagnefles open op de geboorte van Climb UP. Kunstenares Susanne ontwierp het eerste logo en Warmolt met contacten in de ontwikkelingslanden regelde de eerste shirtjes.
Ferdinand nam het trainers-stokje van John over. “Fred” ging op pad met ze naar de nieuwe boulderhal Sterk in Utrecht. En waar voor Fred in het lead-klimmen de hoogste Nederlandse trede net buiten bereik lag, daar werd hij in 2006 wervelend Nederlands Kampioen Boulderen. Fred legde de lat voor het trainen hoog zodat de generatie van Pim opbloeide tot Nederlands kampioen-niveau. Ondertussen kwam Yolanda Swierstra naar de hal, overgestapt van het Basketballen. Ze leerde het sportklimmen op plastic in onze hal, werd Nederlands kampioen Lead, groeide door tot bondscoach en bracht de volgende generatie top-jeugd van Climb UP nog een stapje verder. Daaronder vormde zich een piramide van klimmende jeugd voorkomend uit de visie die het bestuur had ontwikkeld. En dat werd met veel liefde uitgedragen. Het enige puur Nederlandse sportklimblad “BLOK” zag in december 2008 het levenslicht waar verschillende artikelen van Climb UP in stonden over de visie en aanpak van het sportklimmen in verenigingsverband. BLOK ging in de zomer van 2013 ter ziele waarna het samenwerkingsverband LIMITS nog een poosje Nederlands beste sportklimblad was. Onder de bezielende redactie van Frank Sillen en Bart van Raaij, beiden begenadigd “Bleausard”.
In het rijtje van Internationale klimmers komt ook voor korte tijd, nu ex, bondscoach Nikki van Bergen voor als lid van Climb UP. Als meervoudig Nederlands kampioen was zij de eerste die actief trainde om ooit eens op de olympische spelen te staan als het sportklimmen daar zou worden toegelaten. In ons recente verleden werd UP-per Jayden Stekelenburg Nederlands kampioen Lead en mocht deelnemen aan internationale wedstrijden. Nu is het Yara Meije die Nederlands Jeugdkampioen Lead en Boulder werd en zij is thans volwaardig lid van het Nederlands Sportklimteam. Welk mooier resultaat kun jij je als lokale vereniging nog wensen.
De visie van het bestuur om niet alleen klimmers te laten groeien maar ook trainers heeft zeker aan dit succes bijgedragen. Konden John, Fred en Yolanda bogen op een rijke schat aan ervaring zo konden Frits en Harm Rubingh na een intensieve NKBV-opleiding met trots hun naam zien staan op het diploma Sportklimtrainer niveau 4 (SKT4) en bijbehorende licentie. Dat hun het recht geeft om nationale en internationale trainingen te geven. En als dan kennis en kunde aanwezig zijn dan is een perfecte arena het fundament voor mooie resultaten. De “oude” hal was rijk aan mogelijkheden. Technisch hoogstaande routes waar zelfs mensen van de IFSC zich waarderend over uitspraken, wanden voor continuïteit-training, weerstand en kracht en tactische uitdagingen door de vele wandmodellen. De “oude” hal is zeker debet geweest aan de resultaten die Climb UP heeft behaald.
In de beginfase was het vooral pionieren voor iedere klimmer in Nederland. Ook bij Climb UP. De trainingspiramide werd ontworpen en ingevuld. Vanuit een brede basis met prestatie-klimmende jeugd naar selecties en uiteindelijk top-niveau. Ook met trainers die naar het ontwerp van de NKBV gediplomeerd werden naar instructeursniveau (SKI) voor Toprope, Lead single pitch binnen en buiten en trainersniveau, SKB, SKT2 en SKT3. De toewijding van mensen als Jasper Kieboom, Germa Zeldenthuis, Peter Schaekers, Ingrid Verbeek, Yavanna Kemp en Bas Vanmeulebrouk heeft Climb UP gebracht waar het zich nu bevindt; een nationaal gewaardeerde vereniging die zelfs in Innsbruck bekendheid geniet.
Na de oprichting in 2005 was het hard weken om de vereniging gestalde te doen geven. Niet zomaar in het wilde weg. Het bestuur droeg het klimmen uit volgens de kernbegrippen: Passie, Visie, Bewustzijn en Discipline. En het betaalde zich uit. In de vorm van heel veel plezier, flinke activiteiten, wedstrijden en nationale en internationale uitstapjes. De uitwisseling met andere hallen en verenigingen hebben we al genoemd, maar nu onder de vlag van Climb UP. Absolute toppers in deze zijn de Monte Servino Stamina challenges, excursies naar de Frankenjura en Duitse hallen zoals de Wupperwande, Neoliet Bochum en de hal in Dortmund; boulderen in Antwerpen, Puurs en niet te vergeten de klimhal Biover in Gent bij het 10-jarig bestaan van Climb UP, Berdorf, Blocs & Walls in Kopenhagen, de kliffen van San Vito lo capo op Sicilië, Orpierre, de Belgische klimgebieden en de klimstages in Klettercentrum Innsbruck. Het jaarlijks terugkerend festijn van het hemelvaartsweekend in Fontainebleau blijft een ongekende attractie waar in de eerste jaren een buslading met ruim 70 Up-pers aan mee deed. En het horlepiep-dispuut, met klimmen op je sloffen, mag hier ook vermeld.
De kronieken over de nationale wedstrijden (hallencompetitie, regio en nationaal) zijn meters dik met eremetaal voor vele tientallen Up-pers. De erelijst is lang en zonder iemand daarin te kort te doen hier wat namen van Nederlands Kampioenen van Climb UP: Iris Straatsma, Stefan Gerritsen, Vera Zijlstra, Ferdinand Schulte, Yavanna Kemp, Aniek Lith, Jeroen Donders, Zeno Schaekers, Gijs Kieboom, Jasmijn van de Sande, Yara Meije, Jayden Stekelenburg en Jeanne Demage. Het kampioenschap van Jeanne is bijzonder omdat zij kampioen werd in de klasse RP1 paraklimmen. RP: “Range and Power”; Ernstig verlies van spierkracht, bewegingsvrijheid of stabiliteit; klasse 1: de meest beperkte groep. 4 jaren geleden startte Frits een minigroepje voor paraklimmen. Dat stokje werd overgenomen door Bas die met veel geduld en visie Jeanne de afgelopen jaren heeft begeleid. Het kampioenschap van Jeanne is terecht een juweeltje in de kroon van Climb UP. En als het dan toch om pionieren gaat dan springt het NJK in 2015 bij Rock steady in Bussum in het oog waar Climb UP aantrad met een team van 14 klimmers en klimsters.
In de visie van het bestuur heeft Climb UP ook een taak om het sportklimmen in Nederland te ontwikkelen. De inzet voor de NKBV was dan ook vanzelfsprekend. Op vele fronten: wedstrijdjury, wedstrijd-zekeraar en wedstrijd-organisatie, de oprichting van het RTC (Regionaal Talenten Centrum, tegenwoordig het TOC) en zelfs het lidmaatschap van het hoofdbestuur. Dirma en Eric Passier, Pinky, Wilm en Guillaume Wilbrink, Peter van Dijk en Luc Beugels en Michiel Troost dienen hier zeker genoemd. De eerste twee werden zelfs internationaal jurylid.
Bij zoveel plezier, uitstapjes en wedstrijden is een natuurlijke beweging van de levenscyclus van een vereniging ook Climb UP niet ontgaan. Na het enthousiasme van de eerste 3 á 4 jaren kwam er een soort van stilstand in het geheel. Het bestuur zag dit gebeuren en ging een de slag met brainstorm-sessies, sterkte-analyses, jeugdtraining, de ontwikkeling van het klimmen in Nederland, NKBV-beschouwingen, de samenwerking met Cave, diplomeren van trainers en het van de grond krijgen van activiteiten. Regelmatig zat het bestuur in een hutje in de polder….. En het hielp. De jeugdpiramide kwam van de grond; de jaarlijkse activiteiten (Clubkampioenschap, Fontainebleau, Frankenjura, wedstrijden en spel voor de allerkleinsten) werden gevestigde activiteiten. In de jaren 10 kwam de club tot grote bloei. Ondertussen werd het imperium van Johan omgedoopt van Cave naar Mountain Network. En daar waar het nog best wel zoeken was in de samenwerking tussen Mountain Network en Climb UP daar groeide steeds meer het besef dat de zorg van Johan om goede faciliteiten en het bindend vermogen van mensen door Climb UP een gezamenlijke ijzersterke formule is. Natuurlijk is dat soms moeilijk, de belangen van beide partijen zijn groot. Maar het besef dat je samen bezig bent met elkaar te versterken voerde altijd de boventoon. Heel fijn.
Corona was natuurlijk een harde tijd voor de hele maatschappij, de klimwereld in kluis. Lead- en boulderhallen hadden een financieel harde tijd tot op het randje van faillissement. Verenigingen liepen leeg. Zo zag Climb UP haar ledenaantal met ruim 30% terug lopen. Het is aan de creativiteit te danken dat hallen toch open konden blijven en dat er clubactiviteiten mogelijk waren. Dan is het alleen maar een super verrassing dat Germa met haar groep, met toestemming van de autoriteiten, ging abseilen aan de brug bij Schalkwijk over niet minder dan het Amsterdam-Rijnkanaal.
Het afscheid van de “oude” hal was een emotioneel moment. De hal die zo veel te bieden had aan trainingsfaciliteiten, speel- en leerruimte voor de recreatieve klimmertjes en klimmers en trainers. Waar vele prachtige activiteiten waren en subliem georganiseerde wedstrijden. Een hal die het pionieren in het sportklimmen tot een feest maakte. Een hal ook waar Maurits en zijn passie nog elke dag te voelen was. Een hal ook waar Johan met recht trots op mag zijn.
En nu is Climb UP weer bezig met een opmars na de corona-tijd. Het ledenaantal groeit weer. Er zijn weer jeugdkampioenen onder ons midden. De groei zit er weer in bij de aantallen jeugd en volwassenen en het trainerskorps heeft weer zicht op uitbreiding. Die groei is te koesteren. De nieuwe hal biedt vele kansen voor onze vereniging, voor jong en oud, voor recreatief en prestatie. De hal ademt sportklimmen van breedtesport tot op het hoogste Europees niveau. De naamsverandering naar “Climbing Network” zegt alles over wat Johan met deze hal nastreeft. En dat is een prachtig fundament voor een solide samenwerking en groei en bloei van Climb UP.
Frits.
